‘Wanted: astronomer for total eclipse travel to China.’ Dat was de titel van het mailtje dat we op 9 februari in onze mailbox vonden. Het ging om de eclips van 22 juli, die meteen de langste zonsverduistering van deze eeuw is. Ik zou op 23 april promoveren en wist nog niet wat ik daarna met mijn leven zou gaan doen, dus meldde ik me aan.

Een team van vriendelijke groenmedewerkers, hard bezig met het onderhouden van de vele parken in Beijing.

Een goeie vijf maanden later, zitten we in Beijing. Kathleen Bell van Travelinck, expert in reizen naar China, heeft een mooi tiendaags programma in elkaar gezet. Als locatie om de eclips te bekijken kozen we voor Leshan, een plaats in de centrale provincie Sichuan. Ver van de smog die rond de grote kuststeden hangt, zouden we een mooi zicht op de zonsverduistering moeten hebben. 50% kans op bewolking, dat wel, maar dat geldt voor het grootste deel van China. En daaromheen zouden we uitgebreid kennismaken met de Chinese cultuur.

Een pagode met linksboven op de voorgrond een van de vele vliegers.

Zo ontmoeten Kyle, Gertjan, Durk en ikzelf elkaar op 17 juli in de buurt van de incheckbalie van China Southern op Schiphol. Na een zeer hobbelige vlucht over Noord-Rusland bereikten we 18 juli net na het middaguur Beijing. Douane en bagageafhandeling gingen verbazend snel en tegen tweeën voegden we ons bij Irma en Jeroen uit Canada. Na een uitgebreide kennismaking met onze gids hadden we de middag vrij en met ons vijven verkenden we de omgeving. We verbaasden ons over hoe schoon de stad is, vast nog een positieve nawerking van de Olympische Spelen. Ook is het erg rustig op straat, niets vergeleken met een stad als Bangkok, of zelfs Amsterdam. En de mensen zijn erg vriendelijk, met zwaaiende arbeiders en ‘Bye, bye!’ roepende kinderen. Onze eerste korte dag in Beijing werd afgerond met een diner in, natuurlijk, een Chinees restaurant. Er zaten behalve ons enkel Chinezen in het restaurant, maar in een land van 1,3 miljard kunnen dit nog steeds toeristen zijn. In elk geval smaakten eten, thee en Chinees bier uitstekend.
  
Avondeten in Beijing, met zeker zes verschillende gerechten en heel veel rijst.

Vandaag mochten wij ons dan als echte toeristen gedragen en we kregen twee van de hoogtepunten van Beijing te zien: de Verboden Stad en het Plein van de Hemelse Vrede. Het Plein van de Hemelse Vrede is vooral erg groot met eromheen gigantische, voornamelijk officiële gebouwen. Op het plein bevond zich een lange rij met duizenden mensen. Deze rij ging een paar keer het plein rond en kwam uiteindelijk uit bij het Mausoleum van Mao Zedong. De Chinezen staan daar gerust een paar uur voor in de rij.
Plaatje: Mausoleum

Mensen in de rij voor het Mausoleum van Mao op het Plein van de Hemelse Vrede.

Wij besloten daar niet op te wachten en gingen door naar de Verboden Stad. Hier werd het voor mij onmogelijk om vol te houden dat het in Beijing lekker rustig is. Op een zomerse dag als vandaag komen er rustig 100.000 toeristen voorbij. De Verboden Stad is zo’n 72 hectare groot, 960 meter bij 750 meter. Hoe groot dat is, merk je pas als je er in rondloopt. De Stad bestaat uit verschillende gebieden, gescheiden door poorten en Zalen. Deze Zalen zijn de hoogtepunten van de Stad, maar ironisch genoeg kun je er niet in. In plaats daarvan worden de, donkere want onverlichte, ruimtes gefotografeerd van achter hekjes bij de deuren. Ikzelf heb erg genoten van de musea met kunst en onder andere astronomische instrumenten uit de Ming en Qing dynastieën. Ook de Keizerlijke Tuinen waren erg mooi.
 
Uitzicht op de Zaal van de Opperste Harmonie. Het plein op de voorgrond is een relatief klein deel van de Verboden Stad.